Tüm Siyasilere Sesleniyorum
Toplum olarak uzun zamandır bir istikamet krizi yaşıyoruz. Kalem oynatan her görüşten yazarı okumaya çalışıyorum. Siyaset üstü duruşumla ifade edeyim ki, ortak isyan aynı... Geldiğimiz nokta gün gibi aşikar... Çağdaşlığı, dindarlığı, İslamcılığı, milliyetçiliği ya da sosyal demokratlığı ahlak ilkeleri üzerinden ele almayı çoktan bıraktık... Elbette istisnalar var; ancak nerede-kiminle konuşursam konuşayım aynı bezginliği görüyorum ve aynı kızgınlığı… Dilden dökülen cümle de aynı: Biz kime güveneceğiz! Kavramların içini boşaltıp onları birer vitrin süsüne, aidiyet ambalajına dönüştürdük. Bugün Türkiye; pusulasını yitirmiş bir şaşkınlıkla, değerler erozyonunun altında ezilen devasa bir vitrin toplumuna dönüşmüş durumda. Hangi mahalleye baksanız aynı içler acısı tabloyla karşılaşıyorsunuz. Bir yanda sakal bırakmayı, başını örtmeyi dindarlığın yegane ölçütü sayıp, iş haramdan ve kul hakkından uzak durmaya geldiğinde en önde saf tutan bir riyakarlık… Diğer yanda çağdaşlığı ve ilericiliği savunup, her türlü ahlaksızlığı, kuralsızlığı ve bencilce ölçüsüzlüğü "özgürlük" zanneden bir sığlık… Sosyal demokratlığı, emeği ve adaleti dilinden düşürmeyip, işin ucunda şahsi veya klik çıkarları söz konusu olduğunda kamu kaynaklarını hamuduyla götürmekte beis görmeyen bir fırsatçılık… Milliyetçiliği sadece hamaset dolu sloganlara indirgeyip, memleketin doğasına, üretimine ve liyakatine verilen zararı görmezden gelen bir körlük… Siyasi çürümüşlük, tam da bu ideolojik maskeli balodan besleniyor. Her kesim, kendi mahallesinin günahını örtecek bir "şekli kutsal" bulmuş durumda… Kimse "Biz ne kadar ahlaklıyız?" diye sormuyor; herkes "Karşı taraf ne kadar kusurlu?" yarışında... Tekrar edeyim, elbette istisnalar, ahlaklı ve ilkeli duruşa sahip olanları göz ardı etmiyorum. Yakından tanıdığım her partiden her makamdan her ideolojiden, Allah sayılarını artırsın diye dua ettiğimiz elbette çok güzel insanlar da var. Ama onlar ne kadar öne çıkıyor ya da çıkarılıyor ayrı bir tartışma. Demem o ki, ilkesizlik yalakalık almış başını gidiyor. Oysa... Dürüstlük ve dosdoğrulukla taçlandırılmamış hiçbir dindarlık insanı şahsiyetli kılmaz; adalet ve dürüstlükle birleşmemiş hiçbir çağdaşlık toplumu özgür kılmaz; özünde dosdoğruluk barındırmayan hiçbir solculuk emeği koruyamaz; liyakat, dürüstlük ve vatan sevgisiyle harmanlanmamış hiçbir milliyetçilik de ülkeyi büyütemez. Toplum haklı olarak feryat ediyor: "Kime güveneceğiz?" Güven, rozetlere, sembollere veya şekillere verilmez; sadece ve sadece ahlaki tutarlılığa verilir. Geldiğimiz bu içler acısı noktadan çıkışın tek yolu, şekilperestliği bırakıp özle, yani ahlakla yüzleşmektir. Aksi halde, tabelası farklı ama içi aynı şekilde çürümüş bir dekordan ibaret kalacağız. Peki, "geleceğimizin teminatı" diyerek her kürsüde övdüğümüz gençlerimizi bu karanlık tabloda kime emanet edeceğiz? Kime, hangi temiz kaynağa? Hangi güvenli limana bırakacağız onları? Genç kuşakların gözü önünde sergilenen bu "ilkeler panayırı ve samimiyet tiyatrosu", onların bugüne olan inancını olduğu kadar yarına dair umutlarını da kökünden zehirliyor mu? Unutulmamalıdır ki; her alana yayılmış bu ahlaki çöküşte payı olan her siyasi aktör, her kanaat önderi ve her kurum devasa bir vebal taşımaktadır. Koltuk uğruna ahlakı, oy uğruna adaleti kurban edenlerin sırtındaki bu tarihi vebal, yarın temiz bir gelecek isteyen evlatlarımızın ahıyla tescillenecektir vesselam…

Yorumlar (0)
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!