İnsan bazen sesin yükünü, acının tınısını ve hayatın bıraktığı kırıkları bir melodide duyar. İçimizde açılan yaralar; anlaşılmamışlık, haksızlık, beklenmeyen kayıplar, affedilemeyen davranışlar ve insan eliyle insanın incinmesiyle derinleşir. Kırgınlıklar, yalnızlıklar, ihmal edilmiş iyi niyetler ve görülemeyen çabalar kimi zaman yüreği ağırlaştırır. Bir söz, bir bakış, bir yanlış tercih, bir kayıp… Bütün bunlar insan ruhunda iz bırakır. Ama insanın içinde, tüm bu ağırlığı onaracak bir başka güç de vardır; iyileşme isteği… Şimdi o isteği bir temenniye dönüştürüyorum:
- Kalbimizdeki kırılgan yerlerin iyileşmesine vesile olacak bir berraklık, içimizde biriken yüklerin hafiflemesini; taşıyamadığımız acıların, içsel bir ferahlığa dönüşmesini diliyorum.
- Bizleri inciten davranışların yankısını büyütmeden, onları dönüştürebilecek bir bilinç olsun. Her birimizin, kendi hayatına ve birbirine karşı daha duyarlı, daha âdil, daha dikkatli davranacağı bir farkındalık doğsun.
- İyiliği görmeyi kolaylaştıran, kötülüğü çoğaltmayan bir bakış yerleşsin içimize…
Kıran değil, onaran; tüketen değil, yaşatan duygular hâkim olsun. - Sözün, sesin, ve emeğin kalplerde bıraktığı iz, kimsenin içini karartmasın; aksine, bizleri birbirimize daha yakın etsin. İnsan olmanın gereği olan şefkat, anlayış ve merhamet; ilişkilerimizi besleyen bir zemin olsun.
- Geçmişin acıları, geleceğe taş taşımaktan vazgeçsin; hatalar, daha iyi olma iradesine dönüşsün; yolumuzda karşımıza çıkan her olumsuzluk, bizi daha güçlü ve daha dengeli kılan bir eğilime dönüşsün.
- Her adımda, kendimize ve birbirimize karşı daha nazik, daha sağduyulu ve daha umutlu olmayı diliyorum.
- İçimizdeki ses, bizi hırpalayan değil; bizi toparlayan bir rehber olsun.
- Ve sonunda: İnsanın insanla kurduğu bağ, güveni çoğaltsın; emekle üretilen her güzellik, hayatlarımızda yeni bir nefes açsın; kırgınlıkların yerini iyileşme, ağırlıkların yerini huzur, gölgelerin yerini içsel bir aydınlık alsın...